Anti-homowet en een toast op Stalin

Vandaag is een zwarte dag in de geschiedenis van St. Petersburg. De eerder deze maand door het stadsbestuur aangenomen homosexualiteit propaganda wet is in werking getreden. Al in november is deze wet aangekondigd en veroorzaakte toen al veel protest. Intussen is er ook internationale afkeuring, dus wellicht hebben jullie er al van gehoord.

In mijn enigszins vrije vertaling houdt de wet het volgende in: ‘Het verbieden van opzettelijk en publiekelijk verspreiden van propaganda over homosexualiteit, bisexualiteit en pedofilie aan minderjarigen die hun geestelijke gezondheid kan schaden en de valse voorstelling kan geven dat traditionele en niet-traditionele relaties (lees: homosexuele) gelijkwaardig zijn.’

In een paar kleinere steden in Rusland zijn vergelijkbare wetten aangenomen en andere belangrijkere steden overwegen dergelijke wetgeving. Toch gaan critici er vanuit dat St. Petersburg vooral een afschrikwekkend voorbeeld moet stellen en daarmee al een nationaal effect sorteert. Toch blijft het vreemd dat juist de meest Europese en toeristische stad van Rusland hiermee akkoord gaat. Het algemene beeld is dat de wet vooral gebruikt zal worden om gay-parades te verbieden, maar de angst bestaat wel dat de wet nationale navolging zal hebben.

De initiatiefnemer, Vitaly Milonov, voelt het in elk geval als zijn persoonlijke verantwoordelijkheid om jongeren te beschermen tegen homosexualiteit, dat hij als een zonde van Sodom ziet. Deze bijbelse verwijzing is niet toevallig, aangezien de Orthodoxe kerk sinds het einde van de Sovjet-Unie weer veel aanhang heeft gekregen en ook op de maatschappij haar invloed laat gelden. Milonov is namelijk niet alleen afgevaardigde van Verenigd Rusland, de partij van Poetin, maar ook een overtuigd orthodox religieus activist. Daarnaast spelen ook de demografische problemen van Rusland een rol volgens critici. Er worden te weinig kinderen geboren en als dan ook nog jongeren op het idee komen homosexueel te worden heeft dat een negatief effect op het kindertal in het land, aldus de redenatie van de initiatiefnemers van de wet. Alsof deze wet een positief effect op het geboortecijfer van Rusland zal hebben!?

Als stil protest heb ik vandaag tijdens de lessen op de universiteit aandacht besteed aan het thema en ook studenten om hun mening gevraagd. Ze vinden dat Petersburg met deze wet twintig jaar terug in de tijd gaat. In 1993 werd homosexualiteit niet meer strafbaar gesteld, wat in de Sovjet-Unie het geval was geweest. In de jaren negentig ontstond een levendige homo-scene in de stad, die nog steeds actief is. Met deze wet, die in feite discriminatie op homosexuelen legaliseert, zijn we dus weer terug bij af als het gaat om tolerantie en mensenrechten. Helaas zijn mijn studenten geen doorsnee-Russen en wordt deze mening niet door iedereen gedeeld in dit land.

Overigens zou ik voor het ter sprake brengen van dit thema een boete tegemoet kunnen zien van niet minder dan 500 000 roebel (zo’n 12.000 euro), in het geval dat mijn studenten minderjarig zouden zijn. In de praktijk kan echter ook al de verkoop van een tijdschrift waarin homo-relaties voorkomen al een overtreding van de wet kunnen zijn, tenzij expliciet aangegeven dat het gaat om lectuur voor volwassenen. Ook openlijke affectiviteit tussen homo’s, tenminste  in aanwezigheid van jongeren, kan je nu al op een boete komen te staan.

Van demonstraties heb ik nu nog niet veel vernomen, maar online is er wel actief protest. Ook hebben de Europese Unie en de Canadese regering haar afkeuring uitgesproken. Het zou mooi zijn als meer landen zouden volgen. In ieder geval heeft Madonna al aangegeven haar concert in de stad  op 9 augustus aan te willen grijpen als steunbetuiging aan homosexuelen in de stad. Dat is in elk geval weer iets.

Ik sluit even af met een wat vrolijker verhaaltje. Afgelopen zondag ben ik met Iris, een slavistiekstudente uit Groningen die ook haar ouders op bezoek had, naar onze docente Russisch geweest; Ljuba. De weg ernaartoe was al een excursie op zich. Ljuba woont namelijk in één van de, minder vrolijke, buitenwijken van Petersburg. We waren bijna 1,5 uur onderweg naar haar flat temidden van andere grijze flats, afgewisseld met industrie en bedrijven. Ik had hier een sterke Marzahn-Erlebnis, zoals de meest troosteloze wijk in Oost-Berlijn heet. Met het verschil dat in Marzahn geen nieuwe flats in dezelfde stijl meer worden gebouwd, wat hier zeker wel het geval is. In deze zuidelijke wijk van Petersburg is het duidelijk dat de stad nog steeds groeit, terwijl ze nu al zes miljoen inwoners telt.  Ik heb zelfs gehoord dat Petersburg populair wordt onder Moskovieten die het slechte klimaat (veel smog) in hun stad zat zijn en meer frisse zeelucht willen. De lucht in Petersburg vind ik persoonlijk niet eens heel erg schoon, laat staan dus hoe het in Moskou is.

Binnen was het in elk geval heel gezellig in het appartement van Ljuba, haar man Vladimir en de baboesjka (haar schoonmoeder). Het Russische eten was ook erg lekker. De Russische keuken met haar lekkere soepen, salades en ook zoetigheden kan ik heel erg waarderen! Hieruit blijkt ook weer de gastvrijheid van de Russen, want echt alles werd voor ons op tafel gezet. Volgens goed gebruik werd er na elke gang getoast, waarbij baboesjka overigens niet alleen toastte op het vaderland, maar ook op Stalin en de Sovjet-Unie! Ik had nog niet verteld dat baboesjka dement is en meerdere keren die avond vertelde over haar tijd als radiografiste in het Rode Leger. In 1945 was ze namelijk in Berlijn gelegerd en daar valt natuurlijk ook veel over te vertellen. Helaas was haar verhaal vrij onsamenhangend. Medailles heeft ze zeker wel gekregen zoals op de foto te zien is aan haar uniform. Het was een erg leuke avond!

 

 

Advertenties

Over berdieninrusland

Omdat ik voor een semester in St. Petersburg woon en werk, heb ik een blog aangemaakt. Ik schrijf hier over mijn dagelijkse leven, bijzonderheden en plaats foto's.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Anti-homowet en een toast op Stalin

  1. Marlies zegt:

    Haha, weer een fraai verhaal! Prachtige foto ook, met al die medailles. Dementie en anti-homowetten, je maakt wel wat mee zeg. Leuk om jou te zien tussen alle andere mensen, volgens mij heb je het naar je zin. Houd het hoofd koel tussen al die culturele verschillen die niet altijd zo fraai zijn, en de voetjes warm in de sneeuw… Liefs!

  2. Dick zegt:

    Ja, over die wet had ik al met verbazing in de krant gelezen, kon ik moeilijk plaatsen in zo’n grote stad met zoveel cultuur. Daar verwacht je dan meer ruimdenkende mensen.
    Bedoel je met radiografiste soms (radio) telegrafiste. Is ook een mooie taal uit het verleden dat morseschrift. Prachtige medailles, daar waren ze i.e.g. niet zuinig mee. grt dick

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s