Obscure musea

Omdat ik vind dat ik af en toe ook wat van het rijke aanbod van musea in deze stad moet meekrijgen heb ik er de afgelopen weken een paar bezocht. De meeste grote musea heb ik al gezien toen ik in de zomer van 2008 een maand in Petersburg was voor een taalcursus. Daarom heb ik wat rondgevraagd naar tips over meer originele, zeg maar de wat obscure, musea.

Daarbij horen bijvoorbeeld woonhuizen van beroemdheden, waarvan er natuurlijk veel te vinden zijn in Petersburg. De huizen van Dostojevski (schrijver) en Achmatova (dichteres) heb ik inmiddels bezocht, maar die van Kirov (communistisch leider) en Soststjenko (heel grappige schrijver uit de Sovjet-Unie) staan nog op het programma. Ook horen hierbij de musea die nog steeds hetzelfde zijn als toen ze zijn ingericht. Dat geldt bijvoorbeeld voor de Kunstkamera (soort rariteitenkabinet, nog gesticht door Peter de Grote) het Sovjetmuseum van Politieke Geschiedenis (in het gebouw van het oude Bosjewistische hoofdkwartier), het Museum over de Leningradse blokkade of het Hygiënemusem. Ook stoffige opstellingen van dieren in diverse musea kun je wel obscuur noemen. Hierbij hoort het Museum over Arctica en Antarctica, maar ook het Zoölogisch Museum. Genoeg aanbod dus!

Hierbij een kort verhaaltje over mijn bezoek aan drie van deze ‘obscure’ musea. Allereerst ben ik op een zaterdagmiddag naar het Hygiënemuseum geweest. Dit museum is al in 1877 opgericht met een sterk educatief karakter over allerlei (infectie) ziektes en persoonlijke hygiëne. Zo zijn er opgezette ratten te zien (ziekten overbrengers bij uitstek), maar ook een instructie hoe je je tanden moet poetsen. Ik heb een grappige foto gemaakt van huilende tanden die aangevreten worden door bacteriën; een mooi voorbeeld van aanschouwelijk onderwijs!

Het gebouw (1e foto) verkeerd in niet meer heel goede staat, maar dat maakt het geheel wel weer authentiek. De zalen zijn ook bijzonder mooi, zoals die waarin een pop met aderen en zenuwen is opgesteld. In vroeger tijden kon je ook op knopjes drukken waarbij lampjes aangingen bij de verschillende lichamelijke onderdelen. Heel bijzonder in dit museum vond ik de hond van Pavlov, of in elk geval één ervan. Waarschijnlijk zijn er honderden honden gebruikt voor zijn proeven en gezien de opstelling (zie foto) werd er niet al te zachtzinnig mee omgesprongen. De foto’s zijn helaas niet allemaal heel duidelijk. Dit is omdat ik ze stiekem moest maken, aangezien het eigenlijk niet mocht.

De Russen hebben wel een rare houding tegenover het maken van foto’s in musea. In de Hermitage wordt er bijvoorbeeld driftig op los gefotografeerd (ook met flits!), terwijl in andere musea meteen oude dametjes kwaad op je komen afgerend. Het is ook gebruikelijk dat je er extra voor moet betalen. Je koopt dan niet alleen een kaartje voor de entree, maar ook één voor het fotograferen. Ik verzet me tegen die manier van geldklopperij en probeer in dergelijke gevallen altijd buiten het zicht van de suppoosten (overigens zijn dit altijd oude vrouwtjes) te fotograferen.

Op entreebewijzen wordt trouwens ook flink winst gemaakt in Russische musea, althans op die voor buitenlanders. Er bestaat de rare gewoonte om voor entreeprijzen twee varianten te hanteren: één voor Russen en één voor buitenlanders. Persoonlijk vind ik dit beleid vooral een belediging voor Russen omdat het impliciet aangeeft dat ze sneu zijn en minder kunnen betalen dan de bezoekende toeristen en zou ik deze maatregel snel afschaffen. Het verschil tussen de prijzen is soms vier keer zo veel, maar soms ook wel tien keer zoveel. Helaas is mijn Russisch nog niet accentloos, dus als Russin binnenkomen lukt me doorgaans niet. Wat meestal wel lukt is de studentenprijs (als ze tenminste niet om een studentenkaart vragen), dat scheelt vaak ook de helft.

Het tweede museum dat ik heb bezocht is het Museum van de Verdediging van Leningrad en verteld het verhaal van het (bijna) 900 dagen durende beleg van de nazi’s om Leningrad in de Tweede Wereldoorlog     (8 september 1941 – 27 januari 1944) waarbij ruim een miljoen inwoners omkwamen van honger en koude. Een vreselijk verhaal, waar de stad dan wel de Sovjettitel Heldenstad voor kreeg na de oorlog. Een schrale troost, vooral omdat nu bekend is dat Stalin meer had kunnen doen om de blokkade eerder te doorbreken door de nazi’s aan te vallen, wat hij nagelaten heeft.

Het museum gaat over het dagelijks leven tijdens de blokkade in de stad (erg aangrijpend), het militaire aspect en de rol van de partizanen hierin (vooral propagandistisch). Ik heb wat foto’s gemaakt van de propagandaposters die in de oorlog verspreid werden in de Sovjet-Unie. Op de eerste zie je een Duitser afgebeeld als een brute aap (overigens een geliefde manier van Duitsers afbeelden onder Geallieerden) die een kind doodt. ‘Doodt de kinderdoder’, staat erbij. De tweede poster vind ik zelf wel heel mooi gemaakt. Op de achtergrond zie je Alexander Nevski (een middeleeuwse Russische krijger), Soevorov (de generaal die onder andere tegen Napoleon vocht) en Chapaev (die speelde een belangrijke rol in de Revolutie van 1917). Vooraan zie je de soldaten van het Sovjetleger die als kinderen en kleinkinderen van deze grootheden worden voorgesteld. De man op het schilderij is trouwens generaal Zjoekov, die een beslissende rol in het Sovjetleger speelde tijdens de Tweede Wereldoorlog.

 

 

 

 

 

 

 

Het derde obscure museum was het Soevorovmuseum. Dit museum werd in 1900 gebouwd als eerbetoon aan deze generaal die honderd jaar eerder was overleden. Van zijn laatste veldtocht is een mozaïek gemaakt aan de voorkant van het gebouw, dat overigens gebouwd is in de stijl van een middeleeuwse burcht. Alleen daarom is het museum al fascinerend!

Soevorov was een generaal in de tijd van Catharina de Grote en heeft voor haar veel veroveringen op zijn naam staan; delen van de Krim en op het Ottomaanse Rijk, alsook in Polen en in Italië tegen Napoleon. Over hem wordt gezegd dat hij nooit een slag verloor en daarmee evenaart hij volgens de Russen de groten der aarde als Alexander de Grote en Dzengis Khan. Enigszins overdreven, al maakte hij wel dezelfde barre tocht over de Alpen als ooit Hannibal en Julius Caesar  deden. Met het verschil dat Soevorovs leger dagelijkse aanvallen van de Fransen te verduren kreeg, waarover ook het mozaïek aan de buitenkant. De collectie van het museum zelf is wat stoffig door de vele medailles, wapens en vooral veel schilderijen van generaals en keizers, maar door de uitstraling is het in elk geval een waardig museum voor de generalissimus.

 

 

Advertenties

Over berdieninrusland

Omdat ik voor een semester in St. Petersburg woon en werk, heb ik een blog aangemaakt. Ik schrijf hier over mijn dagelijkse leven, bijzonderheden en plaats foto's.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Obscure musea

  1. Dick zegt:

    Mooi hoor die Oost-Europese posters uit die tijd, nou ja de aanleiding niet natuurlijk. In Tsjechië waren er ook vaak aparte prijzen voor toeristen. (Ook in de horeca) toerist = €
    grt dick

  2. Ulla zegt:

    Prachtig verhaal over de musea in St. Petersburg! Geweldig leuk om te lezen! Groetjes uit het grijze Bochum, tot gauw, Ulla

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s