Djen Pabedi

Woensdag was het dan zover, de grootste feestdag van Rusland werd gevierd: de Dag van de Overwinning (Djen Pobedi)! De voorbereidingen waren de hele week al volop aan de gang en daarbij was het ook nog eens stralend weer! Dat moest dus wel een mooie dag worden.

Anders dan ik eerst van plan was, ben ik toch niet in de stad gebleven voor de parade met het grote militaire vertoon, de vele soldaten en veteranen. De reden was dat ik een heel mooie kans kreeg aangeboden van Ljuba (mijn docente Russisch) om mee te gaan met de veteranentrein naar het Ladogameer. Dit meer is niet zomaar een mooie plek in Rusland, maar speelde ook een belangrijke rol in de Tweede Wereldoorlog. Over dit meer werden tijdens de Leningradse blokkade mensen geëvacueerd vanuit de stad en brood en wapens de stad in gesmokkeld. De veteranen die dit gevaarlijke werk (in door de Nazi’s gecontroleerd gebied) ondernamen worden ook nu nog erg gewaardeerd. Vandaar deze bijzondere plechtigheid. Deze route over het meer werd de Weg van het Leven genoemd (Daroga Zjizjni). Het was bijzonder daarbij stil te staan op zo’n dag, omdat het juist speciaal is voor deze stad en haar bevolking die door de blokkade erg veel geleden heeft in de oorlog.

Het was eigenlijk een initiatief van de zwager van Ljba, Sasja, die chef was bij de Russische spoorwegen  en nu actief in de organisatie van deze dag. Ook een nichtje van Ljuba, Lena, was mee evenals Esther, die als stagiair werkt bij het NIP. Vanwege de contacten van Sasja mochten we ook nog even in de cabine zitten van de trein Erg leuk!

De dag begon al met een bijzonder welkom op het perron door een militair orkest en mooi versierde trein. De treinreis  (zowel heen als terug) was vervolgens helemaal bijzonder en voor mij toch wel het hoogtepunt van de dag. Behalve veteranen was de trein alleen bedoeld voor organisatie en aanhang, waar wij dus nu ook deel van uit mochten maken. Zo was er bijvoorbeeld een soort komsomolgroep (dacht dat die niet meer bestonden?!) mee, die onderweg gedichten voordroegen voor de veteranen en mensen hielpen in- en uitstappen. In mijn fotoreportage zijn dit de jongeren in de grijze outfits.

Het mooiste was toch wel het dansen en zingen tijdens de reis op begeleiding van accordeonmuziek. Op zulke momenten vergeet je weer de afstandelijke houding van de Russen weer en voel je je heel welkom om met het feest mee te doen. Ik heb zelfs nog met de oude dametjes in de trein gedanst! Dat was trouwens wel op de terugweg, nadat ik wat borreltjes had gehad.

Onderweg werden ons nog allerlei dingen toegestopt als bloemen (rode anjers als symbool voor de overwinning) om bij het monument te leggen, teksten van patriottische oorlogsliederen om mee te zingen (sommige overigens echt bijzonder militant), zwart-oranje gekleurde linten als symbool van de natie (!) en tenslotte vlaggetjes van de RZD (de Russische spoorwegen). We moesten natuurlijk niet vergeten wie dit allemaal organiseert.

De ceremonie aan het meer bestond vooral uit toespraken en kransleggingen. We hebben er kort bijgestaan, maar verder lekker gepicknickt aan het mooie meer, dat tot de grootste en diepste van Europa behoort. Op de weg terug naar het station werden we als mooie verrassing nog uitgenodigd mee te doen met de maaltijd voor de veteranen. Die was erg goed verzorgd met lekkere hapjes, sjasliek en wodka. Ondertussen nog een aantal toespraken van veteranen. Ook al kon ik lang niet alles verstaan,  het was behoorlijk indrukwekkend.

De veteranen werden dus goed in het zonnetje gezet, wat ik ze ook wel gun. De ouderen in dit land hebben het toch wel het minste getroffen sinds de uiteenvalling van de Sovjet-Unie. Ook al hebben de veteranen het nog niet zo slecht doordat ze het hoogste pensioen genieten en overal gratis in musea mogen.

 

 

 

 

Tenslotte ben ik die avond nog met Esther naar het vuurwerk gaan kijken dat vanaf de Petrus en Paulusvesting werd afgestoken. Heel bijzonder om zoveel mensen bij elkaar te zien die de straten en bruggen vulden, waar normaal het verkeer langs raast. Ik kreeg er zowaar een festivalgevoel van!

Het vuurwerk zelf viel een beetje tegen, wat denk ik toch vooral kwam door de heldere lucht. De tijd van de witte nachten breekt nu ongeveer aan en dat betekent dat het steeds later (rond 21 juni zelfs helemaal niet) donker wordt. Nu gaat het rond half 11 ongeveer schemeren en het vuurwerk was om 10 uur. Toch was de mensenmassa daarna over de Nevski Prospekt wel weer heel spectaculair! Ik kan de keren dat ik leuzen als: spasiba dedu dlja pobedu! (bedankt opaatje voor de overwinning!) en daragoe veteranov, spasiba vam! (lieve veteranen, wij danken u!) niet meer tellen. Het was echt een bijzondere belevenis, deze 9e mei mee te vieren in Rusland.

Advertenties

Over berdieninrusland

Omdat ik voor een semester in St. Petersburg woon en werk, heb ik een blog aangemaakt. Ik schrijf hier over mijn dagelijkse leven, bijzonderheden en plaats foto's.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Djen Pabedi

  1. Leuk stuk, Berdien! Russen doen toch veel meer aan nationale feestdagen dan wij. Hoewel de uitbundig uitgedoste oranjegangers op Koninginnedag toch ook wel het bekijken waard zijn 🙂 Mij is trouwens ooit verteld dat het op Den Pobedy altijd mooi weer is, elk jaar maar weer. En hoe dat komt? De dag van tevoren gaan ze met vliegtuigen de lucht in en verstrooien ze een of ander goedje waardoor de wolken even wegblijven. Om de volgende dag in groten getale weer terug te komen – vaak compleet met neerslag. Ben benieuwd hoe het weer op 10 mei was…?
    Laat dat de pret niet drukken: in elk geval heb je een bijzondere en onvergetelijke dag gehad!

    Groetjes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s