Bezoek aan de Republiek van Tatarstan en Mari El

Het leek me een goed idee om deze maand nog van de gelegenheid gebruik te maken om meer van het land te zien. Tenslotte heb ik genoeg moeite gehad met het visum om er nu dan ook nog eens goed gebruik van te maken was mijn idee. Veel plaatsen in de omgeving van Petersburg heb ik al bezocht, dus nu leek het me interessant om iets verder te kijken.

Met de trein reizen leek me het mooiste, maar voor je ergens bent zit je zo een etmaal in de trein dus de optie om te gaan vliegen leek me een beter idee. In het overzicht van het binnenlandse vliegveld hier ben ik vervolgens in de lijst gaan kijken van Russische steden waar je direct vanuit Petersburg naartoe kon vliegen (leek me wel zo prettig) en een keuze gemaakt. Eigenlijk wel heel tof om zo een bestemming te zoeken!

Rusland kent nog zoveel interessante steden dat het nog niet meeviel om iets te kiezen, maar uiteindelijk viel de keuze op Kazan. Deze stad, die ongeveer 700 kilometer oostelijk van Moskou ligt, is de hoofdstad van de Autonome Republiek Tatarstan en sprak me daardoor erg aan. De Tataren zijn een Turks volk met een eigen taal en gebruiken en kennen daardoor een heel andere geschiedenis en cultuur dan de Russische. Het was wel wat spannend om dit alleen te ondernemen, maar intussen vertrouw ik wel meer op mijn kennis van de Russische taal om me te kunnen redden en natuurlijk heb ik ook wel eens vaker wat alleen ondernomen. Het gevoel dat ik spijt zou krijgen als ik het niet zou doen overheerste toch vooral.

 

 

 

 

 

 

Uiteindelijk viel het heel erg mee met het alleen reizen omdat een studente van mij vertelde dat ze in de buurt van Kazan woont en het heel leuk zou vinden om daar samen een dag door te brengen. Dat werd uiteindelijk zelfs een kort bezoek aan haar eigen stad waar ik weer de bekende Russische gastvrijheid meemaakte. Daarover straks meer.

Ik vertrok maandagavond met het kleinste vliegtuig waarin ik ooit gezeten heb vanuit Petersburg, die er gelukkig in redelijk goede staat uitzag. Met een binnenlandse vlucht weet je het namelijk nooit. Ruim twee uur later was ik al in Kazan waar ik een heel leuk hotel had gevonden dat zich bevond in het voormalige huis van de Sovjetschrijver Vasily Aksjonov die een paar jaar geleden overleden is. Het hotel herbergde ook een museum over de schrijver. Een mooie culturele plek dus!

 

 

 

 

 

 

 

 

Het interessante aan Tatarstan is de tolerante samenleving van moslims en christenen naast elkaar. De oorsprong hiervan is te vinden in de 16eeeuw. Toen werd de islamitische republiek, het Kanaat van Kazan, met geweld bij het Russische Imperium ingelijfd door Ivan IV oftewel de Verschrikkelijke. Ondanks dat de helft van Kazan, inclusief alle moskeeën, in de jaren na deze aanval (1552) vernietigd werd en de Tataren de stad uitgejaagd om plaats te maken voor Russen, slaagde de bevolking er in de eeuwen daarna toch in om vreedzaam samen te gaan leven met de nieuwkomers. Dit was ook te danken aan de autonome status die de Republiek kreeg onder Tsarina Catharina de Grote (1765) en de toestemming om vanaf die tijd weer moskeeën te mogen bouwen.

De Preobrazhenski-kathedraal (transfiguratie)

De moskee van binnen

De Soejoembike-toren, vernoemd naar de Tataarse prinses die vanuit deze toren zelfmoord pleegde omdat ze niet wilde trouwen met Ivan IV

Het Kremlin

De poort naar het Kremlin

 

 

 

Z

 

 

 

 

 

Zelfs binnen families vind je aanhangers van de verschillende religies zonder problemen. Een mooi symbool van deze tolerantie is de bouw van een moskee op de plek waar die voor de tijd van Ivan de Verschrikkelijke ook stond: in het Kremlin. In dit versterkte deel van de stad bevindt zich ook de belangrijkste orthodoxe kathedraal van de stad en het regeringscentrum van de republiek. De moskee werd geopend in 2005 toen de stad Kazan haar millenniumviering beleefde (zie de grote M op de foto die ik vanuit de taxi vanaf het vliegveld maakte).

Een ander voorbeeld van de vermenging van de islamitische en christelijke cultuur is het gebruik van de groene kleur in kerken en moskeeën. Deze kleur wordt gezien als de kleur van Tatarstan, maar is ook de kleur van de islam. Bijzonder is dus dat ook christelijke kerken deze kleur zijn gaan gebruiken naast het traditionele blauw.

De stad Kazan doet heel Russisch aan, al merk je direct dat er minder welvaart is dan in Moskou en Petersburg. Dit ondanks de olie die in de Republiek gevonden wordt en veel ontwikkeling mogelijk gemaakt heeft de laatste jaren. De millenniumviering werd groots aangepakt en ook staat de stad bekend om haar vele sportevenementen. Behalve derde hoofdstad van Rusland wordt Kazan daarom ook wel sporthoofdstad van het land genoemd.

Daarnaast is de staatsuniversiteit van Kazan één van de oudste van Rusland (1804) en staat heel goed aangeschreven. Lenin en Tolstoj studeerden hier onder andere. Er is overigens ook nog een staatsuniversiteit van de Republiek van Tatarstan die uitsluitend in de Tataarse taal onderwijs aanbiedt. Ondanks dat de Tataren geen separatistische neigingen hebben (ook best lastig in centraal Rusland), zijn ze wel trots op hun cultuur en taal.

De Tataarse Academie van Wetenschappen

Een van de gebouwen van de universiteit

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor de economie is behalve de olie ook de industrie van groot belang. In de Sovjettijd werden veel fabrieken gesticht, waarvan vooral de militaire heel belangrijk zijn. Vanwege de Duitse aanval op de Sovjet-Unie (op de dag van mijn terugreis, 22 juni, precies 71 jaar geleden) werden veel wapenfabrieken vanuit het westen van het land verplaatst naar Kazan, dat verder van het front lag. Ook nu zijn er nog veel verboden militaire gebieden rondom Kazan.

Nadat ik een dag zelf de stad verkend had, had ik de volgende ochtend met Dasja afgesproken die tweedejaars studente Nederlands is in Petersburg. Ik wilde graag een boottocht maken op de moeder der Russische rivieren; de Wolga, die langs Kazan loopt. We hadden daarom bij de haven afgesproken, maar daar bleken alle schepen voor toeristische tochten uit de vaart genomen te zijn vanwege een ernstig ongeluk vorig jaar met het schip de Bulgaria waarbij 122 mensen verdronken. Alleen in het weekend worden er nog tochten verzorgd, dus dat ging helaas niet door. Jammer, maar beter dan zinken natuurlijk. Ik heb wel een mooie foto gemaakt van deze indrukwekkende rivier.

Met Dasja voor de Wolga

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Met Dasja ben ik nog naar een heel grappig Sovjetmuseum geweest met voorwerpen over het dagelijks leven; van kleding tot speelgoed en informatie over bekende bands uit de perestrojkatijd. Eens een keer een vrolijk museum over de Sovjettijd, dat onder andere leidde tot de grappige foto van mij met de Sovjetzonnebril!

 

 

 

 

 

 

 

Aan het einde van de dag gingen we vervolgens met de bus de stad waar Dasja opgegroeid is: Yoskar-Ola, die de hoofdstad is van de Republiek Mari El. Haar familie reageerde zo enthousiast op het plan van Dasja om mij te ontmoeten dat ze me namelijk spontaan uitnodigden bij hun thuis. Dat leek me erg bijzonder en zo kreeg ik niet alleen de kans om nog een andere stad te zien, maar ook wat van de omgeving omdat we ongeveer drie uur onderweg waren. Ondanks de mooie omgeving met berkenbossen, velden en Russische dorpen zal ik over de reis maar niet te veel vertellen. De Russische rijstijl kan ik namelijk nog steeds niet echt waarderen. Naar mijn idee zijn er te weinig regels, waardoor iedereen maar zijn recht neemt en het met de veiligheid niet al te nauw neemt. Ik heb mezelf intussen maar aangeleerd hier in de auto of bus niet teveel vooruit te kijken, maar opzij het landschap te bekijken.

 

 

 

 

 

 

 

 

De Republiek Mari El heeft geen autonomie, maar is een soort natuurlijk woongebied met een juridische status van het Mari-volk, die een Finoegrische taal hebben die verwant is aan allerlei Eskimo-talen in het noorden en aan het Fins in het westen. Het landschap vertoont overigens ook veel overeenkomsten met Finland, door de vele meren en bossen in het overwegend vlakke land.

Het onthaal in Yoskar-Ola (dat in het Mari zoveel betekent als ‘mooie stad’) bij de familie van Dasja was allerhartelijkst met veel eten, drinken en een mooie avondwandeling door de stad. Yoskar-Ola telt ongeveer 270.000 inwoners en is door de huidige burgemeester, die ook meteen president van de republiek is, flink gemoderniseerd en wel op heel fantasierijke wijze. Zo heeft hij de oever van de rivier de Kokshaga (vernoemd naar een reus uit een legende) bebouwd met nieuwbouw in Oudhollandse stijl, die nu de Brugge-oever (!) wordt genoemd. Ook de plannen voor de nieuwe kerken in Disney-stijl in de stad komen uit zijn koker waarover een grappig verhaal de ronde doet. Van Russen is bekend dat ze bijgelovig zijn en deze man is daar geen uitzondering op. Vanwege zijn epilepsieaanvallen bezocht hij namelijk enkele jaren geleden een waarzegster die hem opdroeg zeven kerken te bouwen om van zijn ziekte te genezen. Hoe het stadsbestuur hiermee heeft kunnen instemmen is me een raadsel, maar ze zijn intussen al bezig met kerk nummer vijf!

De Brugge-oever

De ouders en zus van Dasja

Een ander voorbeeld van nieuwbouw is de aanleg van een Kremlin op het centrale marktplein van de stad, terwijl het niet eens zeker is dat er ooit een Kremlin stond. De markt is vervolgens verplaatst naar de rand van de stad. Allemaal heel bijzonder!

 

 

 

 

 

 

 

Toch is het een prettige stad die rustiger aandoet dan Petersburg en Kazan door het kleinere karakter en het vele groen met de verschillende parken en de rivier. We hebben nog een kort bezoek gebracht aan het museum van de Mari-cultuur die helaas langzaam aan het uitsterven is. De taal wordt nog weinig gesproken en de invloed van de Russische en Tataarse cultuur is groot. Wat ook meespeelt is dat veel mensen in Rusland een heel gemengde afkomst hebben waardoor ze zich minder verwant voelen met één bepaalde cultuur, naar mijn idee. In de familie van Dasja is dat niet anders met een vader van Tataars-Russische en Duits-Poolse afkomst en een moeder met Russisch-Basjkierse wortels. Daaruit blijkt wel weer het multiculturele karakter van Rusland.

Dasja en haar zusje Sasja gaven me een mooie rondleiding door hun stad, via de middelbare school en manege om me vervolgens thuis weer een enorme lunch aan te bieden. Behalve veel eten werd ik ook nog eens overstelpt met cadeau’s uit de regio. Van honing, likeur, ansichtkaarten, een doosje van berkenbast tot boeken van Russische schrijvers.

Ik voelde me er bijna ongemakkelijk bij, vooral toen haar ouders ook nog aanboden me naar het vliegveld te brengen die avond wat toch weer een ritje van bijna vier uur is (en terug)! Het lukte me niet ze te overtuigen dat dat echt niet nodig was, dus heb de lift maar aanvaard.

Met hun favoriete docent bij het schooltheater

De school, zeven jaar geleden gebouwd in dezelfde fantasia-stijl als de nieuwe kerken

Het Kremlin van binnen

  

 

 

 

 

 

 

 

Maar eerst stond nog het bezoek aan de baboesjka op het programma die samen met djedoesjka (opa) in een dorpje in de buurt woont. Daar werd ik vervolgens weer helemaal volgestopt met salades, soep, brood, vlees en als je denkt dat je alles gehad hebt komt nog de thee met taart! Je wordt wel een beetje geleefd op deze manier, dus het is goed dat het geen week duurt, maar het was toch ook wel weer een unieke belevenis.

Dasja met haar baboesjka

Het dorp waar de opa en oma wonen

 

 

 

 

 

 

 

 

Tot slot nog een ander voorbeeld van het Russsische bijgeloof dat ik zelf een heel mooi gebruik vind. Voordat je aan een lange reis begint even samen zwijgend bij elkaar zitten als een soort voorbereiding op de tocht.

Vervolgens gingen we op weg naar het vliegveld waar Dasja’s vader me nog langs één van de verboden militaire gebieden reed waar hij zelf als majoor in het Russische leger gewerkt had. Helaas was foto’s maken daar niet mogelijk, maar onderweg nog wel een laatste foto van mij met het nationale symbool van de Republiek Mari El; de eland. Het was echt een heel mooie reis!

Advertenties

Over berdieninrusland

Omdat ik voor een semester in St. Petersburg woon en werk, heb ik een blog aangemaakt. Ik schrijf hier over mijn dagelijkse leven, bijzonderheden en plaats foto's.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Bezoek aan de Republiek van Tatarstan en Mari El

  1. Erwin zegt:

    Interessante informatie. Wat prachtig!

  2. Marlies zegt:

    Dasja en Sasja en hun baboesjka… De lyriek is niet ver meer. Wat een prachtig verslag, en wat een mooie plek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s